woensdag 25 mei 2022
mijn eerste liefde
het krijtje krassend over ’t bord
dansende lettergrepen gevangen
door een zonnestraal
liefste liever liefst
Nederlandse taal
dan plots een propje op het blad
precisiewerk op mijn geschrift
onder mijn neus recht op het doel
liefste liever liefst
onbekend en blij verbaasd gevoel
’t propje los en snel gelezen
zorgen dat de juf niets ziet
en met blosjes op mijn wang
liefste liever liefst
lees ik ‘k zie je op de gang
tien minuten later twee vingers
tegelijk omhoog verlegen bij elkaar
voorzichtig nu het eerste kusje
liefste liever liefst
onhandige streling door mij haar
op het lange pad der liefde
onschuldige kleine stapjes
groter in gedachtenis
ze blijven bij je laten weten
dat er één gegeven is
liefste liever liefst
daar waar liefde woont er altijd leven is
Frouke Bienefelt
In MemoriamHeddy Honigmann
Documentairemaker Heddy Honigmann (1951-2022) drong door tot de ziel van mensen
Filmmaker Heddy Honigmann is zaterdag overleden in Amsterdam. Ondanks haar ziekte bleef ze films maken.
Scherp en strijdlustig. Waarschijnlijk de eerste woorden die bij veel mensen opkomen als ze denken aan Heddy Honigmann, grande dame van de Nederlandse documentaire. Zaterdag overleed ze op 70-jarige leeftijd in Amsterdam. MS zat haar al jaren dwars, vervolgens diende kanker zich aan. Maar Honigmann bleef films maken. De ziekte maakte haar heel erg moe, zei ze in september vorig jaar in Trouw. Maar niet als ze werkte. Als ze werkte, ging alles vanzelf.
Ze was een unieke verschijning
Honigmann, geboren in Lima, Peru in 1951, woonde en werkte vanaf 1978 in Nederland. Ze won meer prijzen dan in haar huis pasten. In 2013 kreeg ze op het International Documentary Festival Amsterdam (Idfa) de Living Legend Award. Het was pas de tweede keer in de 26-jarige geschiedenis van het festival dat die prijs werd uitgereikt. Ze won Gouden Kalveren en had retrospectieven in onder meer het Centre Pompidou in Parijs en het Museum of Modern Art in New York. “Weet je wat ik denk als naar dat Gouden Kalf kijk? Dat ik ’m nodig weer moet poetsen.”
Honigmann was een unieke verschijning. Een unieke denker ook en een gepassioneerd filmmaker. Waar anderen zelden doordrongen tot de trauma’s van oorlogsveteranen, wist Honigmann hen in Crazy te bereiken via de muziek waar de militairen tijdens hun missies naar luisterden. Ze huilde om wat ze hoorde, vertelde ze later, een manier om solidair te zijn met de verhalen die mensen vertelden.
Er bestond zoiets als ‘De methode Honigmann’
Toen haar geboorteland Peru in zwaar economisch weer verkeerde, ging Honigmann in Metaal en Melancholie op de achterbank van taxi’s zitten en luisterde naar de dromen en frustraties van de chauffeurs. Liever dan een macro-economisch perspectief geven, drong ze door tot de ziel van mensen, van een volk. Sluwe mensen kon ze niet filmen. Ze keek naar eigen zeggen liever naar het goede in de mens. “Misschien om mijn vader het tegendeel te bewijzen van zijn hardvochtige kijk op de mens: dat er wel degelijk goedheid en liefde in de wereld bestaat.”
Er bestond zoiets als ‘De methode Honigmann’, want het lukte haar steevast mensen te laten praten over dingen waar ze liever over zwegen. Ze liet hen luisteren naar muziek, een oud horloge vastpakken, een stuk gereedschap. Ze liet mensen gerechten bereiden die hen aan een dierbare deden denken. Door ze zo dicht bij de pijn te brengen, of bij de schoonheid van een herinnering, of bij een verlangen dat er ooit was, gingen mensen praten.
Aan afstandelijke vragen deed Honigmann niet. Het klikte of het klikte niet. “Meestal denken makers dat mensen een rol dienen te spelen in hun film. Voor mij dient niks. Het zijn onze vrienden. Of onze vijanden. Hopelijk onze vrienden.”
De regisseur laat haar man, zoon en stiefzoon achter.
Lees ook:
‘Als ik film, ben ik een dief van beelden, van emoties’
Arjan Visser sprak Honigmann vorig jaar in de Tien Geboden. ‘Hoe minder ik nadenk over de dood, hoe langer ik zal leven. Dat geloof ik echt.’ Lees hier het hele interview.
|
|
|
|
|
|
|
Amnesty International
|
Drie jaar werkten schrijver Hafid Bouazza en kunstenaar Marlene Dumas aan Parijse walging, dat
de vertaling zou bevatten van alle vijftig prozagedichten van de
Fransman Charles Baudelaire. Maar Bouazza overleed vorig jaar, hij was
niet verder gekomen dan het twintigste gedicht. Sander Becker sprak met Marlene Dumas over hun samenwerking en waarom het boek er toch is gekomen.
Help ons in de strijd tegen oneerlijke handelsverdragen! / Foodwatch
Beste Brigitte,Het is al een hele tijd stil rond het vrijhandelsverdrag CETA tussen Canada en de Europese Unie. Maar dit is een bedrieglijke stilte. Want in de zwarte doos die CETA is, draait een onzichtbaar raderwerk: de CETA-commissies onderhandelen over zaken die ons allemaal rechtstreeks aangaan. Het gaat over de kwaliteit van ons voedsel: over bestrijdingsmiddelen, voedselcontroles, genetische manipulatie. Hiermee zijn serieuze bedreigingen voor jouw en mijn gezondheid gemoeid. Maar het publiek komt er niets over te weten. |
|
Sinds 2017 passen Canada en de Europese Unie CETA al oogluikend toe. In tal van commissies onderhandelen ze over voedselkwaliteit en gezondheidsbescherming voor 447 miljoen EU-burgers, maar die worden geacht daar niets van te weten. De CETA-comités vergaderen in het geheim. |
 |
Onze waarden worden te grabbel gegooidZo laat de EU over het algemeen alleen bestrijdingsmiddelen toe op haar akkers als bewezen is dat ze veilig zijn. Canada doet het tegenovergestelde - de autoriteiten laten pesticiden veel gemakkelijker toe - en verbieden ze alleen als wetenschappelijk is bewezen dat ze schadelijk zijn. In de CETA-commissies maakt Canada zich sterk voor een gelijke behandeling van beide benaderingen. Met andere woorden, voedselimporten uit Canada zouden niet langer hoeven te voldoen aan Europese normen voor residuen van bestrijdingsmiddelen. Ze moeten alleen voldoen aan Canadese normen. Dit betekent dat in de toekomst landbouwgif dat in de EU verboden is, op ons bord terecht kan komen - een reële bedreiging voor onze gezondheid. Het standpunt van Canada komt overeen met dat van de landbouwlobby, die een laksere regelgeving voor bestrijdingsmiddelen wil. We mogen en kunnen niet weten of de EU zich hiertegen zal verzetten. Bovendien wordt het EU-parlement in de kou gezet: Ook is er nog steeds geen democratische controle. Onze strijd tegen handelsverdragen die niet dezelfde standaarden hebben kent al een lange adem. In de afgelopen drie jaar heeft foodwatch de Europese Commissie herhaaldelijk om informatie over CETA gevraagd. Maar de Europese Commissie geeft slechts oppervlakkige samenvattingen van de onderhandelingen in de CETA-comités en is van mening dat het "niveau van transparantie voldoet aan de hoogste normen voor transparantie bij de tenuitvoerlegging van vrijhandelsovereenkomsten". Hoogste normen?! Waarom worden onze vragen dan niet beantwoord? We zijn het zat! |
Onderzoek naar transparantie kost tijd en geldDe achterkamertjespolitiek van de CETA-onderhandelingen is onaanvaardbaar. We hebben het recht te weten wat de EU Commissie met Canada bekokstooft. Er zijn door ons ook verdere verzoeken om informatie gedaan aan de EU. Want alleen door transparantie kunnen we weten dat gezondheidsbescherming, consumentenrechten en milieubescherming in de CETA-commissies niet het slachtoffer worden van de winstbelangen van de landbouwindustrie. Zeer waarschijnlijk zal de Eerste Kamer kort vóór of, waarschijnlijker, na het komende zomerreces plenair te stemmen over CETA, waarna het verdrag geratificeerd kan worden. Of niet natuurlijk: dat hangt af van de stemming en de publieke druk die we nog op kunnen voeren. Als het aangenomen wordt weten we nog steeds niet precies wat dit verdrag voor ons gaat betekenen. Zonder ook te weten wat er in de geheime comités wordt bekokstoofd en zonder democratische controle als het gehele verdrag in werking is. Foodwatch is al jaren bezig om de onderste steen boven te krijgen. We eisen transparantie en duideljkheid. Alle onderzoeken en informatieverzoeken bij de Nederlandse en Europese overheden kosten ons heel veel tijd en geld. We hebben inmiddels twee onderzoekers ingehuurd om voor ons duizenden documenten door te spitten. Als het Nederlandse parlement dit niet doet zijn wij als waakhond nodig. Help ons om licht in de CETA-duisternis te brengen. |
|
Met vriendelijke groet,  | ||
Directeur foodwatch Nederland
Help ons in de strijd tegen oneerlijke handelsverdragen!
|
| Wordt dit bericht niet goed weergegeven? Klik dan hier |
 |