Ontwaken
de laatste flakkering van het waxinelichtje -
het krinkelend wolkje
dat in het alles vervaagt
de laatste glimp van de achterkant
van de hard blauwe intercity
die onverhoopt toch het station verlaat
de opgestoken hand uit het autoraam
die zwaaiend om de bocht
uit zicht weer huiswaarts gaat
de tere cadans van het cardiogram
dat na ritmes heuvels en dalen
geluidloos nu op de vlakte staat
de laatste toon in de zinderende zaal
- hangend tussen snaar en stilte -
die alsnog de tijd verlaat
de laatste oogopslag - een ogenblik
snijpunt van liefde en verdriet
waarin de wegen scheiden
en wij beiden
ontwaken -
een andere wereld in,
Rob Haster |
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten