het blauwe uur hangt tussen gevels,
als een deken die te kort is voor de straat
de tenen ontbloten zich met een diepe zucht
waar ben je toch fluisteren de muren
een vroege tram schraapt langs de rails,
metaal op metaal die de stilte snijdt
ze schreeuwt en schreidt tegen de zon
strevend naar lange ademloze zinnen
maar onverbiddelijk is het licht
de dag begint, een leeg wit blad
letters wachten, lachten onbedaarlijk
in hun dans om aan te vangen
ze kijkt en weet, het gaat voorbij
Anneke de Klerk |
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten